Fashion is Never Finished




Elke dag ben is verrast over de wereld. Over onvolkomenheden, frustraties, dromen en prestaties. Vaak zijn deze werk gerelateerd.
Dat werk is strategie en ontwerp. En communicatie.

Ik wordt in dat werk vooral geïnspireerd door onvolkomenheden.
Hoe groter het probleem, hoe meer mijn hart klopt en hoe meer energie ik krijg. Meestal ook met veel inspiratie. Ik ben een ‘positivo’. Soms begrijp ik het probleem echter niet. Zoals in de mode industrie.


Ik schrijf je een verhaal uit 2014. Een verhaal uit het dagelijks leven.

Het is 23 september 2014. Ik kom het grote filiaal van een modeketen met bijna 35.000 medewerkers en ruim 7 miljard euro omzet binnen, en ik ben op zoek naar een mooie broek.
Die had ik online al gezien, die moest het worden. Snel ophalen dus!
Het enige dat ik moest weten zo redeneerde ik, was mijn maat.

Het liep anders. De broek die ik wilde verkocht men niet in de winkel. Slechts online. Ik wil echter bij kleding en schoenen graag persoonlijk ervaren hoe de stof voelt, hoe de kwaliteit is, en indien nodig ook of het écht fijn past. Alleen als het nodig is, want daar heb ik een enorme hekel aan. Maar mijn gewenste broek was er niet. Teleurgesteld keek ik om me heen.
Een andere broek dan? Het is niet anders.
Uiteindelijk, na veel omzwervingen op een lege winkelvloer vond ik mijn nieuwe broek. Mijn maat bleek echter niet beschikbaar.
Bij deze modeketen gaat men niet verder dan 40-34, vertelde de verkoopster me. En ik zit daar soms net iets boven. Waarom weet ik dat niet wanneer ik binnenkom?
Weer mis dus. Nog altijd geen broek. Na ruim een uur verlaat ik -zonder broek- de winkel.

Schoenen dan. Aan de overkant van de winkelstraat zit een sportzaak. Daar wil ik nog even mijn schoenen omruilen; van maat 43 naar 44. Na 15 minuten wordt ik geholpen. De jongen loopt naar achter voor het juiste paar. Na 7 minuten komt hij terug. Met lege handen, maar onbezorgd. ‘Helaas, we verkopen deze schoenen niet meer’, zegt hij opzij kijkend uit het raam.

Na 14 minuten (ik mag achteraan sluiten) krijg ik mijn geld terug. Ik sta na 2 uur winkelen buiten. Zonder broek, en zonder schoenen.

Het is vreemd. Hoewel ieder lichaam en ieder mens verschilt is de retail nog niet zover dat het mensen in staat stelt zijn maten -in beveiligde omgeving- op te geven en zijn kleding en schoen volgens zijn wensen te laten produceren. De techniek is er klaar voor. Het scheelt zeeën van tijd. Het scheelt ergernis. En mensen zijn blij met een persoonlijke behandeling, dat blijkt uit alle onderzoeken. Waarom dan dit beleid?

Onbetaalbaar? Behoud van personeel? Ik geloof er niets van. En ik durf te stellen dat de mode-economie met een persoonlijke basis een enorme impuls krijgt.

Ik zou graag die 25 % meerkosten van de investering betalen om dit verhaal niet te hoeven schrijven en mijn favoriete ‘persoonlijke’ broek te ontvangen en zelfs met plezier op te halen in de winkel. Misschien is die winkel dan meer een plek voor inspiratie dan om een broek te passen en te betalen. Maar is dat een probleem?

Praten over mode is immers leuk. Dat schept een band.


Evert Jan Koning | 0 comment(s) | Views: 122

There are no reactions on this topic yet.