Sportswear design: klassiek vs innovatie

Als kind zette ik mijn nieuwe voetbalschoenen 's nachts onder het raam van mijn slaapkamer. Dan viel het licht van buiten er op, en droomde ik van een glansrijke voetbalcarriere.

Die voetbalcarriere is er nooit gekomen. Maar de liefde voor sport en sportmaterialen is nooit verdwenen.

Zo ben ik nog steeds verbluft over de schitterende designs van merken als Le Coq Sportif, Sergio Tacchini, Robe di Kappa en Puma. En soms ben ik ook in de war.
Dan zie ik grootmachten als Adidas en Nike de plank zo gigantisch misslaan. Zoals bij Ajax. En bij Barça. Dan vraag je je werkelijk af of die merken wel zijn aangesloten bij de straat.

Gelukkig zijn er ook merken die goed begrijpen dat op straat de merken worden gemaakt. Neem Le Coq Sportif.

Le Coq Sportif Cannet

Tot enkele jaren terug een vervlogen icoon uit vroeger tijden, en nu weer helemaal terug. De ontwerpen zijn dan ook vlijmscherp, en houden heel slim het midden tussen sport en kunst. Een betere basis om een hype te creëren is er niet.

Anderzijds kan ik nog steeds met bewondering kijken naar de moderne voetbalshirts van Heart of Midlothian, Paris Saint Germain en Feyenoord.

Maar wat mij betreft is sportdesign onlosmakelijk verbonden met het verleden. Zoals het oude shirt van Tottenham Hotspur. Maar ligt de toekomst van design in het verleden? Dat zou toch vreemd zijn.

Wat ik me bijvoorbeeld afvraag is het volgende; het verschil tussen de klassieke kangaroeleren World Cup-schoen en de op dit moment zo extreem populaire Predator -beide van Adidas- kan haast niet groter. Daar waar de World Cup lijkt te zijn ontwikkeld om zich aan de voet aan te passen, daar is de Predator één brok innovatie die de voet iets mee moet geven dat deze niet heeft van nature.

adidasworldcup

adidas world cup

adidaspredator

adidas predator

Een dubbele trend dus. Klassiek en innovatie vechten om voorrang.

Weet jij hoe dit werkt?